System edukacji w Czechach

Dzisiaj wreszcie jest zakończenie szkolnego roku w Czechach. Ten ostatni tydzień wymyślania na siłę przez wychowawców zajęć był trochę męczący.

System edukacji w Czechach bardzo przypomina ten polski- jest tak samo nieprzyjazny dziecku i nastawiony w dużej mierze na odtwórcze a nie kreatywne prace. Trzeba dużego wysiłku ze strony rodziców, żeby znajdywać luki w systemie (czytaj- nauczycieli myślących inaczej), aby dziecka nie zniechęcić do nauki już na początku. Jedyne, co jest inne, to skala ocen- najlepsza w czeskiej szkole jest 1, najgorsza 5. Babcia kiedyś życzyła Małgosi „samych piątek w szkole”, co wśród koleżanek wywołało wiele radości.

Nasze dotychczasowe doświadczenia pokazują, że jak wszędzie, wszystko zależy od szczęścia, na jakich ludzi się trafi.

Żłobek, czyli po czesku Jesle, był świetny. Tam się w zasadzie Małgosia nauczyła mówić po czesku, znalazła najlepszą koleżankę, a panie były miłe i lubiły dzieci. Chodziła tam z przyjemnością.

Potem pierwszy rok w przedszkolu to była męka. Panie były tępe i było widać, że dzieci im przeszkadzają. Głupota się objawiała m.in. tym, że bezpośrednio przed drzemką popołudniową dzieci musiały wypić szklankę herbaty a podczas drzemki nie wolno było chodzić do toalety. Interweniowaliśmy, kiedy odbierając córkę z przedszkola zorientowałam się, że ma mokre majtki i rajtki. Albo kiedy z okazji wizyty sw. Mikolaja - diabeł wrzucał niegrzeczne dzieci do worka. Potem jedna z nauczycielek odeszła na macierzyński, druga pozostała przy maluchach i pojawiła się nowa pani a wraz jej obecnością wszystkie problemy przedszkolne się skończyły i Małgosia chodziła tam chętnie.

W I klasie mieliśmy dużo szczęścia, bo pani nauczycielka była bardzo opiekuńcza i mądra. Coś jak nauczycielka Tosi z „Plastusia” . Dziecko całe wakacje nie mogło się doczekać na II klasę. Niestety w II nastąpiła zmiana i pojawiła się pani, która uczyła starsze klasy ale z nieznanych nam powodów dyrekcja zdecydowała, że będzie się teraz realizować w klasie II. Wystarczył tydzień, a Małgosia przestała lubić szkołę. W niedzielne popołudnie psuł jej się humor, zaczynał boleć brzuch i z małej,  skaczącej po domu piłeczki stawał się smutas i ponurak, przygnieciony takim stresem ze szkoły, jakiego żadne dziecko nie powinno zaznawać. Szybko się zorientowała, że jeśli nauczy się na pamięć (w II klasie!!!) z zeszytu lekcji, dostanie 1. Jeśli powie swoimi słowami- tylko 2. Nie pomagały ani rozmowy z panią, ani z dyrekcją, ani z innymi rodzicami, którzy się z nami zgadzali, ale nie mieli w planach interweniować, bo to w końcu tylko rok czy dwa…. Kiedy się dowiedzieliśmy, że ta sama pani będzie ich dalej uczyć w klasie III, uznaliśmy, że potem nie będzie czego zbierać i czas zmienić szkołę. Zrobiłam research :) i miałam wytypowane trzy w miarę przyjazne szkoły. Po rozmowach z dyrekcją pozwolono nam  obejrzeć lekcje nauczycieli, do których by miała trafić. I po 10 minutach  lekcji w szkole na Halkovej wszystko było jasne. Na trzy lata znaleźliśmy absolutnie genialną nauczycielkę. Wymagała samodzielnego myślenia, dzieciaki same robiły prezentacje, miały dzienniki lektur (rozumiecie- czytały książki!!! I ktoś to doceniał…), wychowywała ich. Miała tyle słonecznej energii i dała tym dzieciakom dobre podstawy do dalszego samodzielnego studiowania.

Po piątej klasie albo można zostać na II stopień w szkole podstawowej, albo iść na 8 lat do gimnazjum.  My wybraliśmy gimnazjum, ale o tym innego dnia.