Czechy czyli robimy sobie raj

Dziś zaczynaja się druga runda wyborów prezydenckich w Czechach i po raz kolejny w swoim życiu cieszę się, że nie mam jednak czeskiego obywatelstwa. Wybór przed którym stoją Czesi nie jest zbyt wesoły, bo i klasa polityczna w całej Europie jakoś skarlała. Trafnie zauważył premier Nečas , że te wybory pogłębiły podziały w społeczeństwie. Szkoda, że tego typu sformułowania pojawiają się coraz częściej - właściwie we wszystkich kolejnych wyborach, czy to w Polsce, czy to w Czechach. Ciekawe jest przy tym, że Czesi zwyczajowo nie są uznawani za jakiś ksenofobów, a tymczasem w obecnej kampanii bardzo często pojawiał się wątek narodowy - że oto jeden z kandydatów nie jest "prawdziwym Czechem", bo większość życia spędził w Austrii. Cóż, kiedy robi się biedniej rozum zaczyna spać, a kiedy rozum śpi to już my w Polsce doskonale wiemy, co się rodzi. Ktoś mógłby naiwnie pomyśleć, że Zeman walczy z Kalouskiem o urząd prezydenta. Nic bardziej mylnego. Kontrkandydatem je...

Jak to było na początku? Skąd zniechęcenie Polską i skąd zgoda na to, by wydarzenia doprowadziły nas do zamieszkania w Czechach? Mariusz Szczygieł opisuje we wstępie swojej książki proces stawania się czechofilem. Opowieść o mojej kochanej żonie jest zupełnie autentyczna: Moja znajoma z forum „Czechy" na Gazeta.pl Mirka Hanczakowska pieści wspomnienie z Ołomuńca. Była w dość zaawansowanej ciąży i szła sobie wieczorem na spacer. Zobaczyła, że na końcu pasażu bije się grupa młodzieży. W Polsce - jak mówi - zawróciłaby, ale w Czechach nie przyszło jej to do głowy i bezrefleksyjnie szła wprost na walczących. A oni, widząc ją, przestali się bić, zrobili jej przejście, po czym zaczęli się tłuc dalej. Aleja Svobody w Ołomuńcu. Zdjęcie nostalgiczne, z ładniejszymi kolorami niż te widziane dziś. Zdjęcie ze strony: http://www.valka.cz Jakiś czas po ukazaniu się książki natknęliśmy się gdzieś w internetowej dyskusji na stwierdzenie, że taka opowieść to bzdura, która nie mogła mieć ...